FANDOM


Wilczarz Irlandzki
Wilczarz irlandzki
Charakterystyka Bardzo wysoki pies o szorstkiej sierści
Waga
  • Pies: min. 54,5 kg
  • Suka: min 40,5 kg
  • Wysokość
  • Pies: 80-90 cm
  • Suka: 71-85 cm
  • Sierść Szata jest sztywna i szorstka; na dolnej szczęce tworzy brodę
    Umaszczenie Sierść może być szara, stalowoszara, cętkowana, czerwona, czarna, czysto biała lub koloru pszenicy
    Kraj patronacki Irlandia
    Klasyfikacja
  • FCI: Grupa X, sekcja 2, wzorzec nr 160
  • AKC: Hound
  • ANKC: Grupa 4 (Hound)
  • CKC: Grupa 2 (Hound)
  • KC(UK): Hound
  • NZKC: Hound
  • UKC: Sighthounds and Pariah Dogs
  • Wilczarz Irlandzki - największa[1] rasa psów na świecie.


    Opis rasyEdytuj

    Wilczarz irlandzki pierwotnie był psem „wojennym” – używano go nie tyle do walk, co do przeciągania wozów. Pełnił również role psa myśliwskiego, nie tylko ścigającego i dławiącego zwierzynę, ale także chroniącego stada bydła i owiec przed wilkami. Bywał też strażnikiem domostwa, bowiem do dziś imponuje potężną posturą. W mitologii irlandzkiej istnieje wiele odniesień do jego sprawności i przydatności we wszystkich tych dziedzinach.

    W polowaniach na łosie, jelenie i wilki wilczarze były używane pojedynczo lub w parach, większa ich liczba rzadko była potrzebna. Gdy wykorzystano proch strzelniczy i likwidowano wilki za pomocą broni palnej oraz wycięto wielkie połacie lasów, znaczenie wilczarza straciło na ważności i psy te były utrzymywane jako quasi stróżujące, bądź jako domowi ulubieńcy, zyskując w ten sposób status reliktu przeszłości. In gremio zatraciły imponujący wygląd, siłę umięśnienia i dawny styl niestrudzonego i nieustępliwego łowcy. Rasa była na wymarciu a wiele wybitnych psów zniknęło z Wysp Brytyjskich, ponieważ obdarowywano nimi różnych znakomitych władców na świecie – był to zawsze dar o wielkiej wartości. Taki „eksport” został w 1652 roku powstrzymany rozkazem Oliviera Cromwella, lorda protektora Anglii, który zabronił wywozu wilczarzy poza granice Królestwa. W połowie XIX wieku restytucji rasy podjął się kapitan George Augustus Graham (1833 – 1909), oficer szkocki ,zatrudniony w brytyjskiej armii. Zgromadził on u siebie i sprzyjających tej idei przyjaciół i znajomych resztę ocalałych wilczarzy i zaczął pracować nad odzyskaniem najlepszych a utraconych już cech rasy – wielkich rozmiarów, siły, zaciętości i skuteczności w pogoni za zwierzyna. Równocześnie starał się, by nie przepadły wspaniałe cechy charakteru wilczarzy i ich nadzwyczajna zdolność przywiązywania się do ludzi. Graham realizował połączenia ocalałych osobników w czystym typie z chartami szkockimi ze starej, znakomicie prowadzonej linii Glengarry, a także chartami rosyjskimi, dogami niemieckimi, mastifem tybetańskim i owczarkami pirenejskimi. W roku 1885 powstał w Wielkiej Brytanii Klub Wilczarza, a rok później ustalono pierwszy standard. Najważniejsza angielska instytucja kynologiczna, Kennel Club, w 1897 roku ostatecznie uznała rasę. W 1900 roku została powołana tzw. Irlandzka Straż (The Irish Guards) i od 1902 r. swoistą maskotkę tej formacji wojskowej w Wielkiej Brytanii stanowią wilczarze. Każdemu kolejnemu wilczarzowi Irish Guards przysługują darmowe podróże wszelkimi środkami lokomocji (włącznie z przelotami prywatnym helikopterem), darmowa opieka weterynaryjna oraz...oficjalny numer identyfikacji wojskowej .

    W Polsce wilczarze zaistniały juz za królów Władysława Jagiełły oraz Jana Kazimierza. Jednak rasa nie rozwinęła się w sposób zauważalny. Dopiero w powojennej Polsce, w roku 1977 urodził się pierwszy miot w hodowli "z Hubertowego Dworu", mieszczącej się w okolicach Wałbrzycha, i od tamtej chwili nieprzerwanie trwa obecność psów tej rasy na terenie Polski. Do chwili obecnej ( 2012 rok) na świat przyszło 240 miotów tej rasy, i sprowadzono ok. 95 psów i suk z innych krajów.

    GaleriaEdytuj

    WI1
    Aby zobaczyć całą galerię, kliknij tutaj.


    PrzypisyEdytuj

    1. Największym okazem jest Dog Niemiecki, ale psy te są zwyczajowo niższe od Wilczarzy