Wikia

Psy i szczeniaki Wiki

Akita Japońska

Komentarz1
145stron na
tej wiki
Akita Japońska
Akita japońska 1.jpg
Charakterystyka Średniej wielkości pies o typowej dla psów pierwotnych budowie
Waga
  • Pies: 35-45 kg
  • Suka: 25-35 kg
  • Wysokość
  • Pies: 67 cm (+/-3cm)
  • Suka: 61 cm (+/-3cm)
  • Sierść Szata średniej długości, gęsta i miękka
    Umaszczenie Sierść może być biała, czerwona, sezamowa lub pręgowana
    Kraj patronacki Japonia
    Klasyfikacja
  • FCI: grupa V, sekcja 5, wzorzec nr 255
  • AKC: Working
  • ANKC: Grupa 6 - (Utility)
  • CKC: Grupa 3 - Working Dogs
  • KC(UK): Utility
  • NZKC: Utility
  • UKC: Grupa 5 - Northern Breed
  • Akita japońska - (z jap. 秋田犬) Akita inu; jap. inu: pies pol. z jap. akita pies. Rasa ta zaliczana jest do psów pierwotnych i szpiców, wychodowana w Japonii, głównie do walk psów i potem tresowana do doskonałości - pies wykonuje polecenia i użytkowanie do polowań. Nie podlega próbom pracy.

    Historia rasyEdytuj

    Nazwa rasy pochodzi od perfektury Akita w północnej części Japonii. Akita to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do walk psów i do polowania na grubą zwierzynę - dzika, jelenia i czarnego niedźwiedzia oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Przodkowie tej rasy przybyli do Japonii z pierwszą falą imigrantów zwanych Ainu oraz z kolejnymi osadnikami – poczynając od około 15 000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e.. Były to m.in. zwierzęta w typie psa torfowego pochodzącego z kontynentu, a rozpowszechnionego w Neolicie. Za bezpośredniego praprzodka japońskich szpiców uznaje się nieistniejącego dzisiaj nippona inu, który był znacznie mniejszy w porównaniu do współczesnego akita inu.

    Akity istniały na Wyspach japońskich 5000 lat temu i towarzyszyły samurajom. Zajmują stałe miejsce w Japońskiej Mitologii. W japońskiej literaturze akita jest rasą starą i rodzimą, z posiadaniem której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły dużą wartość.

    Następne stulecia, obfitujące w wojny, a później i II wojna światowa drastycznie przetrzebiły pogłowie tej rasy. Dopiero powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniosło renesans rasy. Japońskie Ministerstwo Wychowania w 1931 r. uznało rasę akita inu za dziedzictwo kulturowe i przyznało dotacje rządowe dla hodowli tych psów.

    Japoński wzorzec rasy pochodzi z 1938 roku. Postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk.

    KlasyfikacjaEdytuj

    W klasyfikacja FCI rasa ta została zaliczona do grupy 5 – Szpice i psy w typie pierwotnym, w sekcji 5 – Szpice azjatyckie i rasy pokrewne. Nie podlega próbom pracy co zostało wspomniane (do uzyskania praw hodowlanych lub championatu międzynarodowego nie są wymagane wyniki konkursów lub zawodów). Ostatnie zmiany we wzorcu pochodzą z dnia 13 marca 2001 r.

    Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących.

    WyglądEdytuj

    Szata Edytuj

    Wzorzec przewiduje umaszczenie białe, czerwone, pręgowane i sezamowe (czyli czerwona sierść z czarnymi końcówkami). Każde umaszczenie oprócz białego musi mieć białe znaczenia (urajiro) po bokach kufy, na policzkach, po spodniej stronie żuchwy, szyi, piersi, tułowia i ogona, po wewnętrznej stronie kończyn przednich i tylnych.

    Charakter i zachowanieEdytuj

    Akity jako psy myśliwskie znane są z uporu i zawziętości w walce, a także z pasji łowieckiej. To rasa psów niezależnych, mających zdecydowany charakter. Wymagają konsekwentnego prowadzenia, ale równocześnie i łagodnego. Akita jest psem o wysokim stopniu dominacji oraz potrzebie wyraźnej hierarchii w grupie. Jest nieufny wobec obcych ludzi. Nie toleruje innych psów.

    Zdrowie i pielęgnacjaEdytuj

    Okresy zmiany sierści wymagają zintensyfikowanej pielęgnacji. Jest to pies o średniej potrzebie ruchowej. Szczenięta powinny od maleńkości mieć kontakt z człowiekiem. Mogą chorować na skręt żołądka. Dysplazja stawów biodrowych rzadko występuje u tej rasy. Akity są również zagrożone chorobami oczu oraz skóry (np. sebaceous adenitis).

    Populacja Akita (inu) japońskiejEdytuj

    Do Polski pierwszą akitę zaimportowano w 1990 roku z Norwegii. Była to szara suka Manatsu-Rei. Natomiast pierwszego akitę w "czystym" japońskim typie, o czerwonej barwie sierści, sprowadzono w 1993 roku z Holandii. Od tamtej pory stale popularność tej rasy wzrasta. W Stanach Zjednoczonych zainteresowanie tą rasą zaowocowało powstaniem Akity Amerykańskiej.

    Fakty, o których warto wiedziećEdytuj

    • Akita to historyczny symbol psiej wierności – przykładem jest opowieść o psie Hakchitō, który przez prawie 10 lat czekał na powrót swego pana Ueno, który zmarł nagle w miejscu pracy do dziś stoi tam pomnik wspominanego psa (również w innych krajach).
    • Akitami są również główni bohaterowie anime i mang z serii Ginga (j.jap Droga Mleczna). Są to Ginga Nagareboshi Gin, oraz Ginga Densetsu Weed (jak i wiele pomniejszych serii). Akity postrzegane są tutaj jako silne, wytrzymałe i mądre. Członkowie głównego rodu akit potrafią wykonać niemożliwy dla prawdziwych psów atak - Zetsu Tenrou Battouga.

    GaleriaEdytuj

    Shiba Inu Kazumi.jpg
    Aby zobaczyć całą galerię, kliknij tutaj.

    Więcej od Wikii

    Losowa wiki